সহযাত্ৰী

গোটেই জগতখনক এফালৰ পৰা দহি-পুৰি নিবলৈকে যেন ৰ’দ জাক ওলাইছে। কাম-কাজৰ খাতিৰত ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলগীয়া হোৱা মানুহখিনিৰ কষ্ট দেখি বেলিটোৰ আনন্দ দুগুণেহে চৰিছে। অইন মানুহবোৰৰ দৰে মোৰ একো কৰ্মব্যস্ততা নাই। অথচ মই এই প্ৰচণ্ড গৰমত বাছ ষ্টেণ্ডত ৰৈ আছো- এই কথাটোৱে মোৰ খঙ আৰু বিৰক্তি দুয়োটাই বঢ়াই তুলিছে। ঘৰৰ ড্ৰাইভাৰ বিনন্দৰ ওপৰত মোৰ আকৌ…

মনৰ পৰিধি আৱৰি থকা মানুহজন

২০০০ চন। মই তেতিয়া সপ্তম মানত পঢ়ি আছোঁ। পেহীৰ ছোৱালীজনী মোতকৈ এশ্ৰেণী ওপৰৰ। পেহীহঁতৰ ঘৰ আমাৰ কাষৰ গাঁৱখনত। সঘন আহ-যাহ। পেহীৰ ছোৱালীজনীয়ে এখন কিতাপ কিনিছিল- ‘মহাদুষ্টৰ দুষ্টবুদ্ধি’। সেই সময়ত আমাৰ মাজত কিতাপ আৰু অ’ডিঅ’ কেছেটৰ সালসলনি কৰাৰ নিয়ম আছিল। বুঢ়ী আইৰ সাধু, ককাদেউতা আৰু নাতি ল’ৰা, ঈছপৰ সাধু, বীৰবলৰ সাধু কত কিতাপৰ যে আদান-প্ৰদান চলিছিল।…